Wat we in tien jaar Zuid-Tirol hebben geleerd, en wat onze lezers ons het vaakst vertellen: waar het misgaat, en hoe je dat voorkomt.
Zuid-Tirol is verrassend makkelijk om te wandelen en verrassend makkelijk om verkeerd te plannen. Bijna alles wat er misgaat, gaat mis vóór je vertrekt: een te ambitieuze route, de verkeerde maand, of een hut die al in maart volgeboekt was.
Half juni tot begin juli staan de bergweiden in bloei en zijn alle hutten open. September geeft het helderste licht, de rustigste paden en de mooiste avonden — maar vanaf half oktober sluiten de eerste hutten en stopt een deel van de kabelbanen. Wie in juli of augustus komt, doet er goed aan boven de tweeduizend meter te blijven: in de dalen wordt het dan dertig graden.
Twaalf vlakke kilometers over een waalweg zijn een aangename ochtend. Zes kilometer met zeshonderd meter stijging zijn een hele dag. In elke Zuid-Tiroolse routebeschrijving staan de hoogtemeters vermeld; dat is het getal dat je bijhoudt. Een goede vuistregel voor deze doelgroep: maximaal driehonderd meter stijging per dag, en de rest laat je de lift doen.
Bijna elk dal heeft een kabelbaan tot boven de boomgrens. Dat is geen valsspelen maar goed plannen: je begint bovenaan, loopt horizontaal of naar beneden, en neemt de lift weer terug. De Guest Pass die je hotel verstrekt, geldt vaak voor de bussen — de liften koop je los, meestal met een retourkorting.
Let op de laatste rit. Kabelbanen sluiten in het hoogseizoen tussen 17.00 en 18.00 uur, en buiten het seizoen al om 16.30. Schrijf de tijd van de laatste afdaling op je hand voordat je omhoog gaat.
De bewaakte hutten op de Seiser Alm en rond de Sellagroep zitten in het hoogseizoen weken vooruit vol, en de mooiste tweepersoonskamers als eerste. Reserveer per e-mail, vraag om een schriftelijke bevestiging en meld het als je een dieet of een lichte slaper bent — hutwaarden regelen dat graag, maar niet op de dag zelf.
Nieuwe schoenen loop je thuis in, minstens drie wandelingen van tien kilometer. Neem twee paar wollen sokken mee en wissel halverwege de dag: dat scheelt meer blaren dan welke pleister ook. Sandalen of lichte gympen voor de avond zijn geen luxe maar een verademing.
Op de hut is de keuken tussen twaalf en twee uur op zijn best, en de knödel zijn dan net klaar. Wie warm luncht en 's avonds licht eet, loopt de volgende ochtend beter — en zit om één uur op het mooiste terras van de dag in plaats van in de rij.
Reserveer niet, maar wees vóór 12.30 binnen
Contant betalen is op veel hutten nog de norm
Vraag de hutwaard naar de route van morgen
“Wij hadden onze zwaarste dag als eerste gepland. Dat was de enige fout die we maakten — en de hutwaard heeft hem voor ons rechtgezet.”
Bij het afdalen nemen twee stokken zo’n twintig procent van de druk van je knieën over. Dat merk je niet op dag één, maar wel op dag vier. Telescoopstokken passen in de handbagage van vrijwel geen enkele luchtvaartmaatschappij — check dat vooraf of huur ze ter plaatse.
In de zomer bouwt het onweer zich in de middag op, vrijwel altijd tussen drie en zes uur. Vertrek om acht uur, dan heb je de mooiste uren én de marge. Boven de boomgrens is er zelden schuilgelegenheid; op de kam is er geen.
De provinciale weerdienst van Zuid-Tirol geeft een aparte bergverwachting per dal, met een onweerskans per middag. Die is aanzienlijk preciezer dan een landelijke app. Bekijk hem ’s ochtends bij het ontbijt, niet de avond ervoor.
Ochtend: bergverwachting per dal en de onweerskans
Middag: de laatste rit van de kabelbaan
Avond: de route van morgen met de hutwaard doornemen
De week die onze lezers het mooist noemen, heeft altijd één dag waarop niets gepland stond. Een dorpsmarkt, een thermaalbad in Meran, of gewoon een boek op het balkon terwijl het buiten regent. Zet die dag in het midden van je week, niet aan het eind — dan is hij nog rust en geen restje.
Wil je de routes zelf uitzoeken? Deze gidsen dekken de dalen uit dit artikel.
Zuid-tirol
Je koopt de gidsen op de website van Rother Bergverlag. Wij verkopen zelf niets.